Η απόσυρση των ΗΠΑ από τη συμφωνία του Παρισιού «χρίζει» την Κίνα αδιαφιλονίκητο ηγέτη στη μείωση των ρύπων και τις ΑΠΕ

0

Όπως κάθε μεγάλη διεθνής συμφωνία, έτσι και η συμφωνία του Παρισιού για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής προϋποθέτει τη συμμόρφωση όλων των μερών της προκειμένου να έχει αποτελέσματα. Ιδίως τα κράτη εκείνα με τους πιο υψηλούς ρύπους, δηλαδή οι ΗΠΑ, η Κίνα και η Ε.Ε. έχουν μεγαλύτερη ευθύνη, καθώς η συμπεριφορά τους θέτει το παράδειγμα και για τα υπόλοιπα στο διεθνές στερέωμα.

Τη στιγμή λοιπόν, που η Ευρώπη έχει θέσει φιλόδοξους στόχους για την ανάπτυξη των ΑΠΕ, τη μείωση των ρύπων και την εξοικονόμηση ενέργειας και η Κίνα ρίχνει τα περισσότερα χρήματα, έρχεται η οριστική απόφαση του Ντόναλντ Τραμπ να αποσυρθούν οι ΗΠΑ από τη συμφωνία.

Οι συνέπειες της απόσυρσης είναι πολλαπλές. Από τη μια, η συμφωνία στερείται το μεγαλύτερο ιστορικά ρυπαντή παγκοσμίως και δεύτερο μεγαλύτερο σήμερα. Πλέον, για μια περίοδο τουλάχιστον ως το 2020, οι ΗΠΑ δεν θα δεσμεύονται με κανένα τρόπο για τη ρύθμιση των εκπομπών τους. Σε συνδυασμό με τις υπόλοιπες αποφάσεις του Τραμπ για διάλυση της κλιματικής έρευνας, για τέλος σε αρκετές ρυθμίσεις που περιόριζαν τους ρύπους και για στήριξη των ορυκτών καυσίμων, αντιλαμβάνεται κανείς ότι οι ΗΠΑ στο εξής θα βαδίσουν μόνες τους.

Υπάρχει βέβαια και ο αντίλογος που λέει ότι η στροφή προς την καθαρή ενέργεια και τη μείωση των ρύπων είναι διεθνής, έχει οικονομική λογική και θα συνεχίσει να ισχύει και στις ΗΠΑ παρά τις επιθυμίες του νέου προέδρου. Και πάλι, όμως, διαφορετική θα ήταν η απόδοση της χώρας στη μια περίπτωση και διαφορετική στην άλλη.

Όσον αφορά τη διεθνή σκηνή, οι πολιτικές επιδράσεις της απόσυρσης των ΗΠΑ αναμένεται να είναι τεράστιες. Καταρχήν, η απόφαση του Τραμπ ελήφθη σε μια περίοδο κατά την οποία η Κίνα έχει εκφράσει και έχει εφαρμόσει έμπρακτα τη βούλησή της να πρωταγωνιστήσει στην προσπάθεια περιορισμού του CO2 και ανάπτυξης των ΑΠΕ. Οι επενδύσεις της χώρας στους παραπάνω τομείς προκαλούν ίλιγγο, ενώ το Center for American Progress τόνισε σχετικά ότι η όλη προσπάθεια δεν είναι ένα απλό σλόγκαν, αλλά συνιστά ζήτημα πολιτικής επιβίωσης για το κομμουνιστικό κόμμα.

Η Κίνα προσπαθεί να αναπτύξει ένα νέο μοντέλο οικονομικής και βιομηχανικής ανάπτυξης, το οποίο θα προσπαθήσει να εξάγει και στον υπόλοιπο πλανήτη μαζί με την τεχνολογία της. Πρόκειται για ένα μοντέλο το οποίο σε ορισμένα σημεία ταυτίζεται και σε άλλα διαφέρει από το αντίστοιχο ευρωπαϊκό. Η απουσία των ΗΠΑ ως τρίτος πόλος σε αυτόν τον αγώνα θα επιτρέψει στο Πεκίνο να απολαύσει μια αυξημένη ελευθερία κινήσεων και να επηρεάσει πολύ περισσότερο τις εξελίξεις.

Παράλληλα, το κακό για τον υπόλοιπο πλανήτη είναι ότι η κλιματική απομόνωση των ΗΠΑ θα τους επιτρέψει να γίνουν εξαγωγέας ορυκτών καυσίμων έναντι ανταγωνιστικών τιμών, γεγονός που με τη σειρά του ενδέχεται να πλήξει σε ένα βαθμό την ανταγωνιστικότητα των ΑΠΕ. Άλλωστε, ήδη είναι γνωστά τα σχέδια για γιγάντωση των εξαγωγών LNG προς τον υπόλοιπο κόσμο στα αμέσως επόμενα χρόνια, δεδομένων των χαμηλών τιμών στις ίδιες τις ΗΠΑ. Με άλλα λόγια, οι ΗΠΑ ίσως θα μπορέσουν να «εξάγουν» την κλιματική τους ολιγωρία και στους υπόλοιπους.

Τέλος, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε τον βασικό στόχο της συμφωνίας του Παρισιού για διατήρηση της αύξησης της μέσης θερμοκρασίας στους 2 βαθμούς Κελσίου. Η απουσία των ΗΠΑ από αυτό το στόχο για μια περίοδο τουλάχιστον τεσσάρων ετών και πιθανώς οκτώ ετών αν επανεκλεγεί ο Τραμπ, δυσχεραίνει ιδιαίτερα την επίτευξή του και απειλεί με ανεπανόρθωτες συνέπειες το κλίμα μακροπρόθεσμα. Δεν πειράζει, όμως, γιατί η κλιματική αλλαγή είναι απλά μια «κινεζική συνομωσία», σύμφωνα με τον Τραμπ…

Χάρης Αποσπόρης  – energypress